Het zijn drukke dagen geweest...
Vandaag zijn er bij Stefan een hoop baxters weg gehaald en heeft hij een kwartiertje uit zijn bed gemoeten.
Eten of drinken mag hij niet.
Hij snakt naar een glas met wat water
Hij mag enkel zijn mond wat spoelen en wat zuigen op een sponje op een stokje ( wat we ondertussen al de mouchie mouchie hebben genoemd)
Zijn gevoel voor humor is al terug en hij ziet er al stukken beter uit.
Morgen zou zijn maagsonde eruit mogen.
Iedere dag is een stap vooruit.
Vandaag is de huisdokter nog even bij ons thuis langs geweest om even te informeren hoe het met hem ging.
Hij heeft me toch kunnen geruststellen ivm onze afreis.
Ach we zien wel.
Stefan heeft zich zekers al 35 keer veronschuldigd en tuurlijk maakt hij zich zorgen over de adoptie en de reis naar Bruktawit.
Heb hem gezegd dat hij eerst moet herstellen want wat heeft ons princesje nu aan een zieke papa.
Heb hem ook moeten zeggen dat ik niet alleen afreis, want dat hij daar later veel te veel spijt van zal maken dat hij dat niet heeft mogen meemaken.
Als het echt niet anders kan zullen we wat later afreizen...time shall tell.
Morgen kan ik naast hem in de super de luxe ergo stoel gaan plaats nemen want voor mij is het tijd voor mijn baxterke magnesium, wat me zeker nu zal deugd doen.
Ondertussen bereid ik het een en het ander voor de reis voor.
Zo ben ik nu begonnen met het vertalen van enkel baby's eerste woordjes boeken in het Amhaars.
Bruktawit zal nog wel geen al te grote woordenschat hebben maar zo zal ze zich wel wat beter kunnen uitdrukken tegen over ons en wij haar beter kunnen verstaan, denk ik.
Nu verder aftellen naar 25 januari laten we hopen dat Stefan dan ook uit het ziekenhuis mag
